Yazılarımı hep Kürtçe yazmaya çalışıyorum. Yanılmıyorsam 15 yıla yakındır hiç Türkçe yazmadım. Fakat bugün bir Türk kardeşimin -Mehmet kardeşimin- ağzından Türkçe yazmak istiyorum.

Şimdi Mehmet'i dinleyelim:

Söz konusu Kürtler olunca her fırsatta biz Türkler otomatik olarak hemen şu sözleri ortaya atıyoruz:

    "Biz Kürtlerle kardeşiz."

    "Türk Kürt ayırımı yapmayız."

    "Kürtler bizim kardeşimizdir."

Tabiki bu sözlerî sadece biz Türkler değil, aynı zamanda bizim Türk veya Kürt olan fakat kendilerini Türk olarak gören, Kürtlüğünü tavırlarıyla tamamen unutan, ancak sıkışınca gösteriş olsun diye veya  çıkarları sözkonusu olunca "Ben de Kürd asıllıyım" diyen Kürt asıllı(1) yöneticilerimiz de sık sık kullanıyorlar. Gerek sade vatandaş olarak biz Türkler ve gerekse bizim yöneticilerimiz sıkıştıkça da gene bu sözlere sığınıyorlar. Bilemiyorum, acaba Türkiye vatandaşı olan Türklerden bu sözleri söylemeyen tek insan var mı?  Zanetmem. Görüşüme göre Türkiye vatandaşı olan her Türk bu sözleri fefalarca söylemiştir.

Acaba biz bu sözleri söylerken samimi olarak içtenlikle mi söylüyoruz? Bu sözleri söylerken, sözlerin altındaki anlamı biliyor muyuz?. Anlamları hiç düşünüyor muyuz? Işkembeden mi atıyoruz, yoksa amacımız Kürtleri kandırmak mı?. Bu sözleri söylerken, sözlerin anlamına inanıyor muyuz?.. Bu sözleri söylediğimiz Kürtler bize inanıyorlar mı?.. Yoksa biz bu sözlerin anlamlarını hiç düşünmeden, kullandığımız diğer binlerce söz gibi rastgele mî konuşuyoruz?.. Daha bunlar gibi yüzlerce soruyu kendi kendimize sorabiliriz.

Pekî kardeşlik nedir? Aynı ana ve babanın çocukları olan kimselere kardeş denildiğine göre, Kürtler de bizim kardeşlerimiz olduklarına göre anamız babamız bir demektir. Ikimizin babası da aynıdır. Türkiye Cumhuriyeti devleti ikimizin de öz babasıdır. Kardeşler, babanın sahip olduğu varlığa eşit şekilde ortaktırlar. Şimdi ben biraz bu sözlerin anlamı üzerinde durmak isterim. Bu şekilde de söylediğimiz bu sözler nedeniyle Kürtlerden özür dilemek isterim. Çünkü, biz bu sözlerle Kürtleri kandırdığımıza inanıyorum. Ben bir Türk olarak kandırdığımız Kürt kardeşime ve aynı zamanda da Türk kardeşlerime açık bir şekilde görüşümü açıklayacağım.

Biz Türkler her fırsatta Kürtler için "kardeşiz" diyoruz. Peki babamızın sermayesinden ayni şekilde eşit olarak yararlanıyor muyuz? Zanetmem. Nereye bakarsak bakalım, Kürt kardeşimiz, babamızın sermayesinden hemen hemen hiç yararlanamıyor.

Kürtlerin büyük çoğunluğu Türkçeyi anadili gibi biliyor. Geri kalan kısmı Kürtçeyî de bilmiyor. Ama Türkçeyî anadil olarak kullanıyor.

Pekî Kürtlere kardeş olan biz Türklerden kaç kişi Kürtçe'yi biliyor, Kürtçe'yi konuşuyoruz? Kürtler, Türkçeyî yazıyorlar. Yaşar Kemal gibi bir çok Kürt,  Türk yazarı olmuş. Sayısız Türkçe eser yazmış. Pekî kaç Türk, Kürtçe yazabiliyor. Bir tek Türk, bir kitapçık da olsa Kürtçe yazabilmiş mi?..

Bu nasıl kardeşliktir?.. Aynı evde yaşayan kardeşlerin birbirlerinin dilini bilmediği görülmüş mü? Eğer görülmüşse  biri beri gelsin ve lütfen bildirsin. Ben hem Kürtçe bilmeyeceğim, cinden kaçar gibi Kürtçe'den kaçarak öğrenmeyeceğim, hem de Kürtlere kardeş diyeceğim. Olur mu böyle terslik, böyle kardeşlik?...

Türk olarak benim binlerce, onbinlerce okulum var. Çocuklarım bu okullara giderek dilimi öğreniyorlar. Kürt kardeşimin binlerce, yüzbinlerce, hatta milyonlarca çocuğu benim  okullarımda benim konıştuğum dili Türkçeyi öğreniyorlar. Fakat babamız, Kürt kardeşimin bu çocuklarına yani kendi öz evlatlarına kendi dillerini okullarda öğrenmelerine izin vermiyor. Kürt kardeşim, benim de çocuklarım okullarda konuştuğum anadilimi öğrensinler dediği zaman ben şiddetle karşı çıkıyorum. Yahut diyorom ki "Kürt kardeşimin çocukları da okullarda Kürtçe öğrenmelidir. Bundan bir sakınca yok, fakat ne yapalım babamız buna izin vermiyor." Bu şekilde işin içinden çikmaya sıyrılıyorum. Şimdi ise düşünüyorum ve aklım başıma geldi. Peki ben şimdiye kadar neden babamın karşısına dikilerek bu haksızlığa göğüs germedim?.. Neden babamıza demedim kî:

 "Benim çocuklarım anadillerini en iyi şekilde okullarda öğreniyorlar. Benim kardeşimin çocukları anadillerini okullarda öğrenmekten yoksundurlar. Bu haksızlık değil mi baba?.. " 

Madem kardeşiz, babamız aynı değil mi? Ikimiz de aynı babanın çocukları oldugumuza göre, benim kardeşime karşı bir görevim yok mu?. Babamın karşısına çıkma ve kardeşimin hakkını koruma görevi.

 "Baba bana verdiğin hakkı niçin öbür kardeşime vermiyorsun? Öbür kardeşim üye olmadığına göre, neden benimle aynı hakka sahip değil? Yoksa üye kardeştir de ben mi bilmiyorum? Kardeşimin çocukları kendi dillerini öğrenme hakkına sahiptirler. Bu en tabii haklarıdır. Madem biz kardeşiz, ben de okullarda kardeşimin dilini öğrenmeliyim. O nasıl benim dilimi öğreniyorsa ben de onun dilini öğrenmeliyim ve kardeş olarak bu benim en tabii hakkım ve görevimdir."

 "Baba, zaman zaman sen ve bazen de diğer bazı kardeşlerimiz diyorsunuz ki "Kürtlerin dili yok."  Iyi, dilleri yoksa bunlar dilsiz mi? Evimdeki kardeşim dilsiz olacak ve ben onunla dilsizlerin işaret ettikleri konuşma dilini öğrenmeyeceğim. Diyeceğim ki  "Beni ilgilendirmez. Ben seni anlamak istemiyorum. Ne halin varsa gör." Ondan sonra da karşısına çıkarak "Biz kardeşiz." diyeceğim. Bu büyük bir ayıp olmaz mı? Bize yakışır mı?"

Yüzlerce televizyon ve radyo kanallarım var. Fakat babam Kürt kardeşimin tek bir kanalına bile izin vermez. Ibrahim Tatlıses, Hülya Avşar, Nuri Sesigüzel, Mahsum Kırmızıgül, Yılmaz Erdoğan... gibi binlerce Kürt sanatçısı, tiyatrocu kardeşlerim var. Bu kardeşlerim eserlerini Türkçe veriyorlar. Babamız bana da Kürtçe eser vermeyî öğretmesi gerekiren, onlar Kürtçe bildikleri halde Kürtçe eserler vermelerine bile yardımcı olamıyor. Neden ben ve  benim gibi diğer Türk kardeşlerimden tek bir kişi bile Kürtçe şarkı sölemiyor, tiyatro icra etmiyor, bir tanecik bile olsa Kürtçe film yapmıyor? Ama ben ve diğer Türk kardeşlerim her fırsatta "Kürtlerle kardeşiz" diyoruz. Peki bu nasıl kardeşlik?. Babam neden aramızda ayırım yapıyor?. Ben neden buna ses çıkarmıyorum?

Hayır bundan sonra ben sessiz durmak istemiyorum. Sesimi babamıza karşı yükselteceğim. Hatta bu günden itibaren bir kampanya başlatıyorum. "Ben de Kürtçe öğrenmek istiyorum." kampanyası. Madem biz kardeşiz, kardeşimin dilini öğrenmek mecburiyetindeyim. Babamız okullarımızda bu fırsatı yaratmalıdır ki ben de Kürtçe öğreneyim. ..

Sevgili Türk kardeşlerim! Madem biz Kürtlerle kardeşiz, gelin hep beraber bu kampanyaya  katılalım. "Ben de Kürtçe öğrenmek istiyorum" kampanyasını genişletelim, canla başla destek verelim. Kardeş miyiz? O halde gelin kardeşimizin dilini öğrenelim ki gerçek kardeşlik pekişsin. Hayır diyorsanız demek ki kardeş değilsiniz. Var mısınız?  "Ben de Kürtçe öğrenmek istiyorum" kampanyasına. Benim bildiğim kardeşlik budur, gerisi alavere dalavere Kürt kardeşim Mehmet nöbete.