"Huner ne gotinên tiştên rast e
Huner ewe ku mirov bikaribe tiştên rast çê ke"

Mezinahî jî ne girêdayî sala ne, ne jî bi piranîyê û dewlemendîyê dibe, jê ra huner û serkeftin lazim e.

Kurdên bakur ji berê da xwe wek birayê mezin, yên ku di perçeyen din de dijîn jî wek birayên piçuk didîtin, îro jî xwe wusa dibînin. Ne ku tenê bi piranîya nifus, her alî da xwe mezin qebul dikin û bi serê poz li kurdên din dinihêrin

Di muqayeseyên xwe da dibêjin kurdên bakur zêde Ewropayî ne...

Gorî parçeyên din modern in...

Zana û pêşverû ne...

Gelo ev pîvanên ku tînin ziman ji bo mezinahîyê bes in?

Bingeha van pivanên wan çi ne?

Bi raya min heger pîvana zanabunê, bi zimanê Tirkî zêde xwendin û nivîsandin be, ev asîmîlasyone.

Modernîzim jî ne bi lixwekirina kincan û girêdana qirawatê, ne jî bi hemwelatîya Tirkîyê ya `laîk`dibe.

Ji bo pêşverûtîyê jî domandina sîyaseta çep tenê ne bes e. Lewra di hîmê wê sîyasetê da zêdetir ruhê dîkdatorîyê heye.

Gelo ji bo mezinahîyê, mezinahîya ji bo xilasbuna gelê kurd çi lazim e?

Di şertên rojhilata navîn û şertê ku kurd tê da dijîn, mezinahî bi çi awayî mimkun e?

Bawerîya min ewe ku çawa ji bo mezinahîya mal û malbateki, bi salan mezinbun şert nebe, ji bo civat û dewletek jî piranîya nifus tenê ne bese.

Ji bo wê şertê yek zanayî û huner be.

Ê duduyan jî jîyanek realist û serkeftin e.

Sekeftina kurdan jî ancax bi ruhê kurdayetîyê ve mimkun e.

Ew pîvanên ku kurdên bakur ku ji bo mezinahîya xwe nîşan didín, bi rastî ew zêdeyî şertên ji durketina kurdayetîyê ne.

Sedem vê yekê jî kurdên bakur hata îro ji bo kurdên ku di perçeyên din da dijin, tu tiştekî baş nekirin, bîlakîs gelek caran dijminatîya wan kirin.

Di salên 70'yî da bi tesîra bayê sosyalîzmê ku li dinê belav dibû, li Bakûrê Kurdistanê jî gelek partî û hêzen sosyalist hatin damezrandin. Piranîyâ wan partîyan bi perspektiva enternasyonalîzmê li meseleyên dinê û rojhilata navîn mêzekirin.

Itifaqên xwe jî gorî wê polîtîkayê darxistin.

Wê demê, bi taybetî xwe nêzikî sosyalîstê Tirk, Ereb û Fars dîtin, lê roj bi roj ji kurdên başur durketin, wan bi paşverutiyê tawanbar kirin.

Bi salan xwe pêşverû, kurdên başur jî paşverû nîşan dan û bi serê poz li daxwazên wanên realist nihêrîn û sîyaseta wan rexnekirin.

Ew partîyên ku duh li serê poz li kurdên başur mêzedikirin, piştî hilweşandina Rusyayê, yek û yek tewişîn û şiura xwe winda kirin. Hinekên wan bi tesîra dermanên netewîtîyê nav û bernamên xwe guhartin û bi xwe va hatin, lê ji hinekên wan ra derman jî çare nekir.

Piranîya wan îro jî bi vê pîvanê li wan mêze dikin û serkeftina wan a îro jî, tenê bi şerê Amerîkîyan û Saddam va girêdidin. Piştî hilkişandina Amerîkîyan, ji îro da teorîyên kaosê, di sohbetên xweyê taybetî da tînên ziman.

Raste, rewşa ku îro Kurdên Başur tê da, bê pişgirîya Amerîkîyan ne mimkun bû. Lê wan wek kurdên bakur bi çavê ideolojîye li her tiştî nenihêrîn.  Wan bi çavê kurdayetîyê li meselên xwe û dinê mêzekirin. Ji ber wê yekê firsenda ku di salên 90'î da ket destê wan, baş bikaranîn û îtifaqên xwe gorî sîyasetek realîst darxistin. Bi saya vê sîyasetê xwe bi salan wek dewlet îdare kirin.

Îro ne ku tenê li Kurdistanê, li seranserî Iraqê jî xwedî soz û dezge ne.

Ji îro ve azad û xwedî mafê xwe ne û roj bi roj berbi serxwebûnê diçin.

Li seranserî dinê wek reberên gelê kurd tên nasîn û rumetek mezin dibînin.

Ji bo azadi û parastina gelê kurd, di warê dîplomasîyê da jî xebatên gelek baş dikin û roj bi roj tifaqên nu dardixin.

Ev pêşveçuna wan ne tenê ji bo kurdên başur, ji bo hemû kurdan nimuneyek başe û serkeftinek gelek mezin e, bese ku em jî bi çavê kurdayetîyê li wan û rewşa wan binêrin.

25.11.2005

ikramoguz@navkurd.net