Dema ku di rojnamekî da ilana kampanyayek bibînim, navê hemû mirovên ku li bin kampanyayê imza wan hene, yek û yek dixwînim. Ji navê wan zêdetir unvanên wan bala min dikşînin. Di nav wan da tu mirovek bê unvan nayê dîtinê. Bila bê îstisna herkes xwedî unavaneke. Unvanên ku bala mirovan zêde dikşînin, ev in. Nivîskar, şair, rojnamevan, sîyasetvan, hunermend, mamoste, tucar, karmend, wusa dirêj dibe û diçe... Piranîya unvanên ku di ilanan da tên nivîsandinê, yên meslekên serbestî ne. Ji bo wê yekê jî kes nikare ji yekî ra bêje tu çima vî unvanê bi xwe va girêdidî.

Mesela Dr., Ebukat, Mimar, Muhendis, Eczaci, Ekonomist, Jeolog, Sosyolog, Psikolog hwd, gelek kêmin. Lewra ji bo van unvanan hinek şert lazim in. Yên ku bi rasti jî xwedî van unvanan nebin, nikarin gorî dilê xwe wan biamilînin. Lê nivîskar, hunermed û karmendî di tekela kesîda nîne. Kes nikarê ji kesî ra jî bêje tu nivîskar, yan jî karmend ninî. 

Lê dîsa jî mirov dikare wan fêm ke. Yên nayên fêmkirinê jî henin. Min çend mehan berê di ilanek da navê hevalekî dît. Bi roj û mehan ez fikirîm, li ferhenga gerîyam, lê min kurdiya wê serrast nekir. Ji ber wê yekê ez tirkîya wî dinivsînim. Li paş navê wî "profesyonel yönetici" hatibu nivîsandin.

Min "profesyonel futbolci", "profesyonel sanatçî" yan jî "profesyonel sîyasetçî" bîhîstîbu, lê profesyonel yönetici nebîhîstîbu. Hê jî dema ilanek dibînim ev unvan dikeve bîra min, ji xwe ji xwe ra dibêjim, hevalê min profesyonel yönetici be, gelo "amator yönetici" tiştekî çawa ye?

Bi rastî xwedî unvan tişteki nexirab e. Unvanê mirovan çiqwas zêde bin, mirov ji derdora xwe ewqas hurmet û rumetê jî dibîne. Lê unvanên ku tên emilandinê ji mirovan ra mezin bin, yekcar kara wî were dîtinê jî, pirî caran zirarên wan jî tên dîtin.

Ronakbirtî jî wusa nîne? Di civatê paşdemayî da, ev pirs wek benişt di devê herkesidaye. Di civînek, yan jî sobetek taybetî tu dinihêrî hemu kes, bi ronakbîrtîya xwe dest bi axaftina xwe dikin û bi wî diqedînin. Lê nafikirin ku yên guhdarî dikin gelo derheqê ronakbîrtîya wan da çi difikirin..

Çend sal berê bi amadekarîya Komela Navend, gelek kurd li bajarê Bonnê hatibun bahev. Program ji bo duh rojan bu. Di wan duh rojan da çend panêl çêbun. Hinek panelist gelek bi nav û deng bun. Ê din jî berpirsîyarên hêz û komelên kurda bun. Bi sedan kes jî wek guhdarvan beşdari vê programê bibun.

Roja yekemin, di panelek da akademîsyenek kurd û sê kesên din cîhê xwe girtin. Qasî dused kes mevan jî li benda wan sekinîbun ku gotinên wan guhdarî bikin.

Akademîsyenê kurd di destpêka axaftina xwe da got; " Ez ne ronakbîr im, lê akademîsyen im. Wek akadenmisyenek kurd dixwazim gorî zanîbuna xwe ji gelê xwe ra xizmetê bikim".  Piştra dest bi axaftina xwe kir, qasî saetek axifî, lê di salonê da tu dengek derneket. Hemu guhdarvanan wek bi dil û can guhdarîya wî kirin.

Piştî wî berpirsîyarê hêzeki jî bi tirkî wuha dest bi axaftina xwe kir; "Em ronakbîrên kurd....." got û ket navê...

Min ji hevalê kêlaka xwe ra têbinîyek li ser kaxizê nivîsî û tê da got "ez diçim der". Hevalê min sebebê çûyîna min pirsî, min carek din, ji bo sebebê çûyîna xwe mîsalek li ser kaxizê nivîsî û berbi wî dirêj kir. Li hêvîya bersiva wî jî nesekinîm û ji cîyê xwe rabum, ji salonê derketim. Mîsala min wuha bu; "piştî beqlewayê Qapusqe nayêxwerin! - baklavadan sonra kapuska yenilmez!"

Ez derketim derva. Dest avêt cigara xwe, cend bin li cigara xwe xist. Hê cigara min nîvî nebibu, min nihêrî mirov yekoyek ji salônê derdikevin û dest davên cigarên xwe. Deh deqe şunda xêncî 9-10 kesi tu mirov di salonê da neman. Ê mabun jî hinek hevalênberpirsîyar, hinek jî guhdarvanên bêçare bûn.

Hevalê ku di civînêda li kêleka min runiştîbu, hat ba min û bi dengeki nivs di guhê min da weha got; "Raste, ne berîya baqlawayê ne jî piştî baqlawayê qapusqe nayê xwarin!"

05ê Adarê 2006

ikramoguz@navkurd.net