Gene yazının temel olarak ele aldığı, Kürt Sorununun PKK dan bağımsız bir sorun olduğu yada PKK öncesinde de sonrasında da bu soruna adil bir çözüm getirilemezse sorunun varlığının devam edeceği; Kandil dağına düzenlenecek operasyonlarla olsa olsa Türkiye’de şovenizmin ve  Türkler ve Kürtler arasında giderek artan  düşmanca tutumların güçlenebileceği; Türkiye’de devletin istisnasız bütün kurumlarına sirayet etmiş ve her deşifre edilmeye kalkışıldığı durumda “vatan-millet-ordu” söylemleriyle üstü örtülmeye çalışılan çeteleşmenin ve çeteler ittifakının devamı açısından Kürt Sorununun çarpıtılarak kamuoyuna sunulmasının sorunu derinleştirmek ve halkları düşmanlaştırmak dışında işe yaramayacağı şeklinde özetlenebilecek yazarın görüşlerine katılmak ta gerekli. Ve kanımca yazar Ortadoğu Sorunu yada Büyük Ortadoğu Projesinin halkların ümüğünü sıkmaya yönelik durumu karşısında çok önemli gerçekliklerin altını çiziyor yazısında…

Yazar, PKK ile mücadelenin Güneyde yapılmasına yönelmenin ardındaki gerçek niyetin PKK ile mücadele olmadığını; eğer mücadele edilecekse, bunun öncelikle Türkiye içinde, giderekte belki bütün bir Avrupa’yı da kapsayacak şekilde yapılması gerektiğini söylerken de, yine, bölgede meydana gelen olayların tamamının PKK’nin üstüne yıkılmasının doğru olmayabileceğini, olaylarda “derin devletin” parmağının nerelere kadar uzandığının bilinmesi gerektiğini ifade ederken de kanımca önemli gerçekçi saptamalar yapıyor ve sanırım bu saptamalara Ortadoğu’da oynanan emperyalist oyunlar üzerinden kafa yoran hemen herkeste katılmaktadır.

Ancak yazarın tüm bu doğrulardan yola çıkarak vardığı bazı sonuçlar üzerinde yeniden düşünmek gerekiyor. Yazar yukarda özetlemeye çalıştığım ve belki bir kısmını özetleyemediğim (atladığım temel düşünceleri varsa şimdiden özür dileyerek) görüşlerinden yola çıkarak önce şöyle bir saptama yapıyor: “Çok ürkekçe de olsa gidişata karşı çıkan yazı ve yorumlara rastlansa da, basın asıl olarak kışla talimnamesi olma rolünü hakkıyla oynamaya devam ediyor. Ölen gençlerin hayatı, ailelerin acıları bile savaş çığırtkanlığı uğruna en rezilce yöntemlerle istismar ediliyor, malzeme olarak kullanılıyor. Kürtlere yönelik yalan, hakaret, kin ve düşmanca kışkırtmaların ise sınırı yok. Bu olay, kemalıstlerin Kürt düşmanlığının, nazilerin Yahudı düşmanlığını geride bıraktığının çok açık bir göstregesidir” (yazım hataları yazara ait)…  

Bu satırlarda altını çizmem gereken temel durumlardan biri, yazarın basının rolü konusunda yaptığı temel doğru saptamaların hemen ardından gelen “Bu olay, kemalıstlerin Kürt düşmanlığının, nazilerin Yahudı düşmanlığını geride bıraktığının çok açık bir göstregesidir” (yazım hataları yazara ait) saptamasyla ilgili.  Elbette burada Kemalistlerin Kürt düşmanlığının Nazilerin Yahudi düşmanlığıyla ne derece boy ölçüşüp ölçüşmediğini tartışacak değilim… Hatta bu konuda Kürt düşmanlığı yapanlar içinde Kemalistlerin ne oranda olduğunu da soracak değilim.  Bu konuda Kemalistleri savunmak bana düşmez… Yine de Kürt düşmanlığının kışkırtılmasının tüm faturasını Kemalistlere kesilmesinin bana adil gözükmediğini söylemeden geçemeyeceğim. Kürt düşmanlığını örneğin bölgede genel olarak İslami söylemler üzerinden politika yapmaya çalışan çeşitli partiler ve toplumsal örgütler ve bunlara bağlı medya kuruluşları da yapmaktadır. En basitinden Said-i Kürdi’nin Külliyatından yola çıkan ve yıllardır cemaatleri içinde Kürdi adını bile Nursi’ye çevirerek icraatta bulunanları gözününe aldığımızda bile bu durum açıkça gözükür. Yine bugün ülkeye hükümet edenlerin İslami meşreplerine ve Kürt Sorunu benim sorunumdur demelerine rağmen Kürtlere yönelik tutumlarında ki ikirciliklere bakmakta faturanın sadece Kemalistlere kesilmesinin eksikli bir bakış olduğunu kanıtlar.

Kaldı ki Türkiye’de genel olarak bu türden konulara bakarken, olayları salt Kemalistler üzerinden değerlendirmek doğru olmadığı gibi, salt Kürtler üzerinden değerlendirmek de doğru değil kanımca. Yüzlerce yıldır Anadolu’da yöneten yönetilen ilişkisi bağlamında altta kalanın canının çıktığı politikaların hep uygulanageldiği, ve son 100 yıldır yöneten unsurlar olarak Jön Türklerin ve bir devamı olan Kemalistlerin (ama Kemalizmden ne anlaşılması gerektiği bile hala benim kafamda ciddi bir soru iken, sözgelişi Menderes’in Demirel’in, ya da onların uzantıları olan Kemalist yaklaşımlarla, İnönü, Ecevit ve onların uzantıları olan Kemalistleri Kürt Sorunu ya da sadece çıplak Kürt vatandaşına yönelik tutumlarında aynı kefede değerlendirmek; ya da Evrenci cuntayı bu bakışın neresine koyarak Kemalistlerle ilgili bir sonuca varmak gerek… Kaldı ki, bu siyasal yapılanmaların farklı dönemlerde hatta iki seçim arasında bile Kürtlerle ilgili tutumlarının değiştiği de biliniyor…) altta tuttukları tüm grup ve kültürlere karşı acımasızca davrandığı bilinmektedir. Böyle olmasını iddia etmek durumu meşrulaştırmak anlamı taşımaz. Elbette yöneten/yönetilen ya da ezen/ezilen ilişkisi her ortaya çıktığında kendine insanım diyen herkesin safını ezilenden yana belirlemesi en etik olanı… Bu bağlamda Türkiye’de kendine demokratım diyen herkesin ezen/ezilen ilişkisi temelinde Kürtlerden yana tavır almaları da en doğru olanı… Ancak ezen ezilen ilişkileri üzerinden yola çıkıldığında bu ülkede Kemalistlerin ya da cumhuriyetin kurucu kadrolarının (–ki kurucu kadrolar arasında da epey çelişki olduğu bilinmektedir ve bu kadroların hepsinin Mustafa Kemal daha hayattayken bile Kemalist politikalara harfiyen destek verdiğini savlamak mümkün değildir-) Kürtlere yönelik inkarcı politikalarının doğurduğu olumsuzlukların yanı sıra, tüm ezen ezilen ilişkilerini birlikte değerlendirmekte gerekir. Örneğin Kürtlerin yoğun olarak yaşadığı yerlerde feodal zihin kalıpları ve İslam’ında etkisiyle sınıf ilişkilerini yada cinsiyet ilişkilerini yada yetişkin çocuk ilişkilerini veya marjinal gruplarla egemen değerlere bağlı kalanlar arasında sürdürülen ilişkileri bir bütün olarak ele aldığımızda, tüm bu ilişkiler yumağının dezavantajlı gruplar, (emekçiler, kadınlar, çocuklar yada diğer –özürlüler, homoseksüeller, alt kültürel anlamda marjinaller- ) aleyhine işleyen yanlarını da Kemalistlere mi bağlayacağız ya da hangi Kemalizme bağlayacağız? Tüm bunların faturası da Kemalistlere kesilecekse bunlar hangi Kemalistlere kesilecek…

Yazar Kemalistlere ilişkin yukarda ki değerlendirmelerinden yola çıkarak şunu iddia etmektedir. “Kanımca bu durum, Kürt sorunun çözümü ve Kürt-Türk ilişkilerinin geleceği konusunda yeni degelendirmeleri gerekli kılıyor. Özellikle Kürt yurtsever hareketi, bu güne kadar ki kimi tezlerini gözden geçirmek durumundadır” Anladığım kadarıyla yazar, madem Kemalistler bu kadar geniş zulüm politikaları uyguluyor bizim artık bu adamlarla işimizin olmaması gerekiyor diyor. Ama dedim ya hangi Kemalistler, bu konuda net bir tanım var mı? Varsa yazarın tanımlaması ne?

Kürt yurtsever hareketlerinin bugüne kadar kendilerin dışında olduğunu algıladıkları diğer unsurlarla sürdürdükleri ilişkilerini gözden geçirmeleri gereğine katılıyorum. Ama bu yazarın ileri sürdüğü gibi sadece Kemalistlerle ya da Türklerle ilişkilerini kapsamamalı. Kürt yurtsever hareketlerinin bugüne kadar ülkenin tüm egemenleriyle (istisnasız tüm egemenleriyle; yani Kürt aşiret ağalarıyla, şeyhleriyle, seyyitleriyle; ülkenin her yerinde, bir ayağı uyuşturucuda bir ayağı çocukların dilendirilmesinde olan Kürt çeteleriyle; Kürt erkeğiyle kadını arasındaki ilişkilerinde Kürt erkeğiyle; Kürt baba çocuk ilişkilerinde Kürt babalarıyla ve de bu arada egemen söylemi destekleyen Kürt ve Türk kökenlileriyle) sürdürdükleri ilişkileri gözden geçirmesi gerektiğini biliyorum ve Kürtlerin doğrudan Kürt kimliği üzerinde politika yapmalarını destekliyor ve istiyorum… Bu ülkede kendilerin nasıl hissediyorlarsa o hissettikleri kültürel ya da etnik ya da her ne ise o kimlik üzerinden herkesin sahnede boy göstermesi gerektiğine, dahası ancak böyle bir durumda farklılıklar üzerinden bir birlik oluşturulabilme olanaklarının yakalanabileceğin inanıyor ve Türkiye’de yaşayan tüm dezavantajlı grupların, (kadın, alevi, Kürt, çocuk, gay, lezbiyen, engelli, sivil, emekçi, vs…) kendi dezavantajlı konumlarından kurtarmalarının yolunun öncelikle kendilerine unutturulan ve dayatmalarla bazen da utandırılarak yok saydırılan ve hatta karşı kampın borazanlığına kendilerini adattıran tüm insanların/grupların kimlikleri ile yeniden buluşmadıkları her durumda, bu ülkede demokrasinin işleyemeyeceğini ve hoşgörü kültürünün yaygınlaşamayacağını da biliyorum… Ancak yazar sanırım bu temel inançlar üzerinden yola çıkıp öyle bir noktaya vardırıyor ki işi: Kemalistler diye başladığı  -ki çekingelerimi yukarda ifade etmiştim- Kürt düşmanlığı fikrini derinleştiriyor ve bunu Türklere yayıyor. Geniş alıntıladığım yazısında şöyle diyor yazar:  “Kendi hesabıma şunu rahatça söyleyebilirim. Biz Kürtlerin Türklere veremiyeceğimiz bir hesabımız olduğu kanısında değilim. Biz kimseyle anlaşıp onların ülkesini paylaşmadık, işgal etmedik. Onların köylerini yakıp yıkmadık, evlerini, hatta ormanlarını ateşe vermedik. Onları sürgünlere yollamadık, dillerine kilit vurmadık, düşüncelerini zincire bağlamadık, kültürlerini ve kimliklerini yasaklamadık, onlara işkene etmedik, en doğal ve sıradan talepleri nedeniyle kendilerini zindanlara atmadık, idam sehpalarında sallandırmadık, yaşam olanaklarını yok ederek açlığa mahkum etmedik, doğal kaynaklarını talan etmedik vs. Ama T.C. yi kuran ve yönetenler 83 yıldır, günün 24 saatinde bize karşı bütün bunları yapıyorlar. Bu süre içerisinde, onlardan görmediğimiz kötülük yok bizim”.

Bu değerlendirme üzerinde epey uzun durmak ve tarihsel arka plana odaklanmak gerek ama bu yazı sınırlarında bunu yapmam mümkün değil… Gene de oldukça tehlikeli bulduğum bu söylem tarzının biraz deşifre edilmeye ihtiyacı var. Bir kere teknik olarak sorulması gereken sorulardan biri, “Biz Kürtlerin Türklere veremiyeceğimiz bir hesabımız olduğu kanısında değilim” kanısını yazar neye dayandırıyor. Mesela, biz Kürtler derken kimleri kasdediyor? Örneğin, Özal, Ecevit, İnönü, Ağar, Aksu, Karman İnan ve aklıma gelmeyen birçok cumhuriyet yöneticisinin etnik olarak en azından bir soy kütüklerinin Kürtlere dayandığı biliniyor… Keza Alaattin Kanat yada Yeşil gibi faili belli cinayetlerin failleri yada bugün Türkiye’nin her tarafına çöreklenmiş Kürt kökenli mafya gruplarının adlarına da yazar hesap verme gereği duymuyor mu? Bunların Türkiye’de yaşayan bütün ezilen gruplar üzerinden yaptıkları kötülüklerin hesabını da Türklerin mi vermesi gerekiyor? Açıkçası Kürtleri temize çıkarmaya çalışırken yazar, Kürtlerin karşısında Türkleri ötekileştiriyor ve teknik olarak Türklerin Anadolu’da ki kötülüklerin ve özellikle Kürtlere yönelik tüm kötülüklerin kaynağına oturtuyor –ki bu tür bir ötekileştirme ya da “tu kaka” politikası otoriteryan bir zihin kalıbının ipuçlarını veriyor. Ayrıca yazarın “Biz kimseyle anlaşıp onların ülkesini paylaşmadık, işgal etmedik.”  cümlesi de kendi içinde mantık hatalarını barındırıyor. Bu cümle sadece teknik olarak bakıldığında bile mantıksal olarak kusurlu. Mesela, benim bu cümleden anladığım Türklerin Kürtlerle anlaşıp onların toprağını işgal etmesi ki, bu, özünde anlaşmış iki grubun birbirinin toprağını işgal etmesinin mümkün olmadığı anlamına geliyor. Yani ortada anlaşma varsa işgal yoktur ya da işgal olduğu iddia ediliyorsa, o zaman anlaşmayı yapan Kürt önderleri işbirlikçidir – ki işbirlikçi önderlerin emperyalist emelleri olan bir başka grubun önderleri ile anlaşmasının faturası Türklere değil işbirlikçi olan Kürtlerin önderlerine ve emperyalist olan Türklerin önderlerine ve bu önderliklerin iki grubunda halkına da nelere mal olduğuna odaklanmak ve soruyu bu önderliklerin kimlerin çıkarı üzerinden ve ne pahasına anlaştıkları üzerinden sormak gerekir.   Ancak tüm bunlar üzerinde durmaya da fazla gerek yok kanısındayım, çünkü yazar asıl bundan sonra iddia edilmesi hayli zorlamalı olan ve dahası tehlikeli iddialarda bulunuyor.   

Kürtlerin Türklere veremeyeceği hesabı yoktan yola çıkan yazar Türkleri hesaba çekiyor. Sanırım kastını aşan bir ifade olsa da ve sonunda tüm bu yapanları T. C’ yi kuran ve yönetenlere bağlasa da yazar, cümlenin başında biz kimsenin vatanını işgal etmedik diyip, Türklere – (o günkü ya da bugünkü iktidar odaklarına değil doğrudan Türklere yani etnisiteleri Türk olanlara, nitekim bunun açık anlatımını daha sonraki satırlardaki “Türklerin Önasya`daki bin yıllık tarihi, baştan sona işgal, yağma, yakıp-yıkma ve soykırımlar tarihidir. Böyle bir tarihi ciddi bir eleştiri süzgecinden geçıremeyen, başkalarına ait toprakları zapt etmeyi, onlara zulmün her türlüsünü yapmayı kendisi için doğal bir hak olarak gören, hatta bunu şan, şeref ya da kahramanlık şeklinde algılayan bir toplumun, çevresiyle barışık şekilde yaşamakta zorlanması doğaldır. Türkler, sadece kendileri öldüklerinde ölümün acısını hişediyorlar” ifadelerde buluyoruz)-  veryansın ediyor. Ve yazar Türklerle ilgili gizli öfkesini Önasya’daki bin yıllık yağmacı tarihlerinden yola çıkarak şu sözlerle açığa vuruyor.  “Onların köylerini yakıp yıkmadık, evlerini, hatta ormanlarını ateşe vermedik. Onları sürgünlere  yollamadık, dillerine kilit vurmadık, düşüncelerini zincire bağlamadık, kültürlerini ve kimliklerini yasaklamadık, onlara işkene etmedik, en doğal ve sıradan talepleri nedeniyle kendilerini zindanlara atmadık, idam sehpalarında sallandırmadık, yaşam olanaklarını yok ederek açlığa mahkum etmedik, doğal kaynaklarını talan etmedik vs. Ama T.C. yi kuran ve yönetenler 83 yıldır, günün 24 saatinde bize karşı bütün bunları yapıyorlar. Bu süre içerisinde, onlardan görmediğimiz kötülük yok bizim”.

Şimdi, ilkin T:C’yi kuran ve yönetenler sadece Türk değil Kürtler de… Bu geçmişte de böyleydi bugün de böyle. Efendim Türkiye’deki kendi kimliklerinden koparılmış Kürt yöneticiler işbirlikçidir diyerek bu işin altından kalkılmaz. Böyle bir durumda, iyi Kürtler bizim kötü Kürtler T.C’nin ya da onları asimile eden Türklerin mantığının işe yaramayacağı açık. Yani bu ülkenin o günkü kurucuları arasında da bugünkü yöneticileri arasında da Kürtler azımsanamayacak oranda. Nitekim Kürtler Cumhuriyet’in kuruluşuna verdikleri desteği o zamanki egemenleri aracılığı ile Lozan müzakerecilerine bildiriyorlar ve bugün Kürtlerin yurtsever cephesi bile Cumhuriyet’in kuruluşunu iki kurucu topluma sıklıkla bağlıyorlar. Dolayısı ile T.C’nin günahlarını T.C’nin kurucusu ve yöneticilerine kesildiği durumda bile bunu salt Türklere mal etmek kanımca hatalı bir girişim ve önceden de belirttiğim üzere Türklerin ötekileştirilmesinin otoriteryan tarzda sürdürülmesi dışında işlevi olmayacak bir çaba… Ama üzerinde fazla durulmaması gerekiyor en azından bu yazı özgülünde…

İkincisi sosyolojik anlamda geç uluslaşan bir toplum olarak Türkler ve daha da geç uluslaşma sürecine giren Kürtler bir vaka iken ve bu yüzden bu iki toplumun Osmanlı’daki diğer tüm uluslarından daha geç (belki Müslüman toplumlar olmanın ve Osmanlı’nın şeriatla yönetiliyor olmasının da etkisiyle ) Osmanlı’nın küllerinden ulusçuluk etkisiyle kendilerini var etmeye çalışan toplumlar olarak tarih sahnesine çıktığı bilinirken, yazarın Türkleri (T.C yöneticileri üzerinden olsa bile) hesaba çekmesi bir kere tarihsel açıdan uygun bir saptama olarak bana gözükmüyor. Bu bağlamda söylediklerimi genişletmek adına, Anadolu’daki diğer halklar gibi Türklerin de, gerek Selçuklularda gerek daha öncesinde ve sonrasında yani Osmanlılarda sadece tebaa olduğundan ve kimseyi ezemedikleri gibi kendilerinin sürekli ezilmesine kaynaklık eden koşullardan kurtulmak için sıklıkla isyana başvurduklarından; keza, Türklerin adının Osmanlı da Edrak bi-idrak  (Akılsız Türkler) olarak anıldığından bahsetmek; ulus olarak tarih sahnesine Türklük bilinciyle çıkışlarının tıpkı Osmanlı’daki diğer uluslar gibi 1800’lü yıllarda başladığını yazara hatırlatmak yazar için bir şey ifade edebilir mi bilmiyorum. Ama, örneğin Osmanlı’da daha çok mezhepsel temelde haksızlığa uğramışlık duygusuyla ve çoğunlukla konar-göçer Kızılbaş olmaları nedeniyle ayaklanan ve her ayaklanmaları kanla bastırılan, bugünkü Türkçe’nin atası olan dille yazılmış isyan türküleriyle dağlarda savaşan Türkmen Kızılbaş boylarının durumu bile, Türklerin Önasya’daki bin yıllık tarihinin öyle işgal, yağma,yakıp-yıkma ve soykırımlar tarihi olmadığını gösterebilir. Ha, Osmanlı diyeceksiniz, Osmanlı yöneticilerinin Türk olmalarından bahsedeceksiniz, Kürt yurdunun Safavilerle Osmanlılar arasından paylaşılmasını öne mi süreceksiniz? Yada İdris-i Bitlisi’den mi yada Yavuz Sultan Selim diyip Kastr-i Şirin anlaşması ile Kürtlerin yurtların parçalandığından mı bahsedeceksiniz… O zaman, niçin Türk etnisitesinden gelen ve daha çok İslami konumlamasını “Haricilerden” yada “Ali yanlılarından” yana koyan, bütün şiirlerini Türkçe yazan bugünkü İran Hükümdarı Şah İsmail ile, Türkmen boyundan bir ailenin onlarca yıl devşirilerek “soy ağacına” bir sürü batılı ülke kanını(!) karıştıran (bu cümlede bir kan ırkçılığı sakın sezilmesin)  Arap-Sünni İslam gelenekleriyle hareket ederek bir tirana dönüşen ve bütün şiirlerini Osmanlıca (yada Peştun kökenli bir dille) yazan Yavuz Sultan Selim arasında kavganın sürdüğüne ve Şafii Kürtlerin bu kavgada bir tavır alıp almadıklarına, almışlarsa tavırlarını neden yana aldıklarına; Celali İsyanları olarak bilinen Türkmen Kızılbaş isyanlarının bastırılması için sürdürülen mücadele de Şafii Kürtlerin bir rol oynayıp oynamadığına bakacaksınız.

Neyse sadece vurgulamak istediğim, bir etnik gruba bir şeyleri mal etmeden önce, o etnik grubun iktidar odaklarıyla yada o etnik grubu kendi çıkarları için her türden kullanıma yönelen tüm kesimlerle ilişkileri üzerinden ve tarihsel bir perspektifle değerlendirmeye tabii tutmak gerektiği. Diğer türlü, aynı mantıkla, Osmanlı’nın son dönemindeki Ermeni katliamı Kürt Hamidiye alayları üzerinden Kürtlere fatura edilebilmesi yada bir sürü başka şeyler anlamsız bir şekilde tartışılır hale dönüşür.     

Gerçi yazar ara ara bazı Türk aydınlarının tüm bu olup bitenlere karşı alt perdeden karşı çıkarak namuslu bir duruş almaya yöneldiklerini de –sağolsun- görmezden gelmiyor ve hakkını teslim ediyor.  Mesela şöyle diyor, “Bunları yazarken, Türklerden kimse olumlu herhangi bir çaba harcamadı demek istemiyorum elbet. Demokrasi ve insan hakları alanında mücadele veren, Kürt halkına büyük destek sunan ve bunun için bedel ödeyen Türkleri ve harcadıkları çabayı tabii ki gözardı edemeyiz” Ama arkasından hemen ekliyor,   “Oysa Türk devleti, Kürtleri sindirme ve yok etme stratejisinden bir milim bile geri adım atmış degil. O nedenle de ne sorunun varlığını kabul ediyor ne de onunla ilgili kanuşmaya yanaşıyor. Toplum olarak Türklerin durumu da maalesef bundan farklı değil. Ortalama bir T ürkün kafası, ortlama bir asker kafasıdır. Dikkat edilirse Türklerin övündükleri ve güvendikleri kurumların başında sürekli ordu geliyor. Türk toplumu, kendisi tarafından seçilen parlamentonun bile potin altında ezilmesini alkışlayan bir toplumdur. Sözüm ona „çözüm“ arayışında olanlar bile, dönüp dolaşıyor ve sonuçta önümüze bayat kemalist formülleri koyuyorlar. Kendileri sıkı sıkıya sarıldıkları asgari temel hakların bile Kürt halkına tanınmasına, bin bir dereden su getirerek karşı çıkmak, bunlar arsında bir gelenek halıni almış. Düdük çalar çalmaz her kes ya pısıyor ya da „ulusal cepheye“, diger bir deyişle “anti-kürt” cepheye koşuyor” (yazıdaki yanlışlar yazara ait)

Yazarın uzunca alıntıladığım bu ifadelerinden elbette haklı olduğu yanlar var… Bugün Türkiye’de bir anti-Kürt cephesinin her zamankinden daha fazla işler hale konulmak istediği bir vaka.. Bu amaçla, tüm ideolojik aygıtlar işe koşulmuş vaziyette… Kürtlerin en meşru insani -kültürel bile değil-  haklarının talebi bile Türkiye kamuoyunda infial yaratabiliyor. Savaş çığırtkanları iki halkı boğaz boğaz getirmek için fırsat kolluyor… Ortadoğu’da yeni dengeler oluşturulurken halkların kanı ve gözyaşı sömürücülerin umurunda bile olmuyor ya da bu kan ve gözyaşı üzerinden bile yazarın da belirttiği gibi arsızca faydalanma yoluna gidiyorlar.  Hatta gerçekten de ortalama bir Türkün kafası bir asker kafasına dönüşüyor ve bu konuda gerçekten de Türklerin çok önemli bir kısmı militarist davranıyor ve giderekte daha militarist olacakmış gibi gözüküyor. Ancak bu konularda Kürdün kafasının çok farklı olduğunu söyleyebilmek de ne yazık ki mümkün gözükmüyor. Kanıt mı istiyorsunuz, MHP’yi destekleyen onbinlerce Kürde veya Kürtlere karşı savaşan korucu Kürt aşiretlerine bakın. Yetmez mi diyorsunuz, Kürt siyasal örgütleri içinde sadece kendileri gibi düşünmüyor diye yargılanıp öldürülenlere ya da farklı Kürt siyasal örgüt mensuplarına yönelik linç girişimlerine bakın. Kürt isyanlarında bile birbirlerini gammazlayan, birbirlerini arkadan vuran, Kürtlere göz atın. Ve en demokratik mevzilermiş gibi duran ağırlıklı Kürtlerin örgütlediği HEP, DEP, HADEP vs… gibi yapılanmalarda en basitinden il yönetimleri ya da milletvekili adayları oluşturulurken aday belirlenmesinde “niteliği ne olursa olsun ama Kürt kökenli olsun” anlayışının derinleştirilmesine bakın… Bunlar T.C’nin dayatmaları ya da ideolojik yapısı nedeniyle çarpıtılan zihinlerin sorunu mu diyorsunuz –ki katılırım-, o zaman Kürtler için var olan bu çarpıtılmış zihin kalıplarına gösterdiğiniz hoşgörüyü Türklere de göstermek en azından adaletle davranmış olmak için gerekmez mi?

 Bugün Türkiye’de varolan kötülüklerin hele Kürtlerle ilgili olup bitenlerin tek müsebbibi Türkler değildir. Yazarın bakış açısıyla, bu sorunların kaynağında duruyormuş gibi gösterilen Türklerin, (tüm bu sorunların çözülmeyişinde ya da derinleştirilmesinde yoksul ve iktidardan düşürülmüş Türklerin) tüm bu sersemce sürdürülen çatışma ortamlarında hiçbir çıkarı yoktur. Dahası yoksul Türklerde neredeyse yoksul Kürtler kadar bu savaşın mağduru, zengin Kürtlerde neredeyse zengin Türkler kadar bu lanetli savaşın ganimetçisidir. Bugün bölgede “düşük yoğunlukla” sürdürülen savaş nedeniyle Türk analarının ve Kürt analarının birlikte yüreği yanıyor. Bölgede silahlı kuvvetler mensubu olarak ölen Kürt gençleri belki Türk gençlerinden daha fazla… Ama yazar bu lanetli savaşta ölenlerin ana babalarının tavırları konusunda da kanımca ajitatif ve aşırı genelleyici bir üslup kullanmayı yeğliyor ve şöyle diyor “Dikkat edin Kürt anne-babalar, çocukları yaşamını yitirdiği zaman „barış olsun, kimse ölmesin“ diyorlar. Türk ane ve babalar ise tam tersine „kanı yerde kalmasın“ türünden histerik gösterilerle intikam çağrıları yapıyorlar. Birbirine zit yönde dönen iki ayrı düyanının insanlarıdır bunlar”(yazım hataları yazara ait).

Şimdi el insaf… Bu ülkede yaşamasam ve asker olarak ölen Kürt gençlerinin ana babalarını tanımasam ve şehit cenazelerindeki yazarın ifadesiyle “histerik gösterilere” dönüşen durumlarını görmesem gerçekten de Kürtlerle Türklerin ölüm karşısındaki tutumlarının bu denli farklı olmasından yola çıkarak iki toplumu ben de yazar gibi kafamda bölüvereceğim. Ama durum böyle değil. Politikleşmiş ve gerçekten barış isteyen Kürt ana-babalarının tavrı gerçekten de yazarın söylediği gibi… Ama bu tavır yeni gelişen bir tavır ve bu tavrın gelişmesinde PKK liderinin “barış politikalarını” hayata geçirme çabasının etkisi azımsanamaz ve iyi bir şey… Ancak yarın aynı ana- babaların, intikam isteyen bir önderliğin olduğu her durumda, bu tavırlarının yerini intikam çığlıkları atan tavırlara bırakmayacağı maalesef belli değil.  Kaldı ki gerçekten barış isteyen ve bunun bedelini ödeyen Türk ana-babalarının olduğu da muhakkak. Dolayısı ile sorun Türk ana-babalar Kürt ana-babalar genellemeleriyle geçiştirilemeyecek kadar yakıcı… 

Başka ayrıntılara da girilebilir yazarın ifadelerinden yola çıkarak. Ama sözü fazla uzatmaya gerek yok. Bir noktaya daha değinerek bitireceğim. Yazar Kürtlerle Türklerin ayrı yaşaması gereğinin de altını “Sizi yok etmek isteyenlerle nasıl bir arada barınabilirsiniz ki?” ifadeleriyle çiziyor. Kürtlerle Türklerin birlikte ya da ayrı yaşaması iki toplumun yeteri kadar olgunlaştıklarında (maalesef bu coğrafyada toplumlarda insanlarda acı çekerek olgunlaşabiliyor) verecekleri bir karar ve ben kendi hesabıma birlikte yaşamanın tüm koşullarını yaratmak için mücadele etmekten yanayım. Ancak elbette gün gelip iki toplumun birlikte yaşama şansı kalmayabilir veya taraflar zora dayalı yöntemlerle birbirlerinden kopabilirler ve bu benim hiçte arzu etmediğim bir şey. Bunu arzulamamamın nedeni self determinasyona karşı oluşumla ilgili de değil. Bu sürecin her iki tolumun da büyük acılar çekmesine yol açacağını düşündüğümden. Çünkü en azından demografik olarak giderek daha fazla iç içe geçen bu iki toplumun ayrılma macerası ülkeyi belki son birkaç yüz yıldır görülmemiş bir felaketin içine çekebilir. Ancak yazarın ayrılma talebine de katılmıyor değilim. Elbette Kürtler içinde de Türkler içinde de bu türden fikirler kendilerine yandaş bulabilirler. Ancak yazarın ayrılma fikrini öne sürerken “Sizi yok etmek isteyenlerle nasıl bir arada barınabilirsiniz ki” ifadesinde Türklerin Kürtleri yok etmek istediğine dair bir gönderme var ki, dedimya el insaf… Korucular da Kürtlerin en azından bir kısmını yok etmek istiyor. Yazar ne yapacak? İroni olsun diye soruyorum: Koruculara ayrı bir kara parçasında yaşamayı mı salık verecek?

Sonuç olarak Kürtlerin Türkler tarafından kötülüklerin kaynağı olarak ötekileştirilmesinin ciddi riskleri ve açmazları kadar, Türklerin ötekileştirilmesinin risk ve açmazların da kulak açmak gerektiğini düşünüyorum. Kürtlere yönelik tüm olumsuz uygulamaların kaynağını Türklerde aramanı; etnik olarak Türklere ve Türklerin tarih sahnesine Türklük bilinciyle çıkışına denk düşmediğini fark etmenin bu süreçte önemli olduğunu biliyor ve soruna odaklanırken çıkar ve iktidar odaklarına yönelik çözümlemeler üzerinden sorunu irdelemenin demokrasi, çokkültürlülük, barış ve halkların ortak yaşamı adına daha uygun olacağını bilmenin ve bunu özellikle bu dönemde savunmanın gerekliliğine inanıyorum.