Malatya çocuk yuvasında çocuklara yönelik fiziksel şiddet görüntüleri günlerdir tüm basının manşetlerinden inmiyor. Bütün medya kanalları bu olayın peşine takılmış; "vahşet işçilerinin" yaptıkları işin ne denli insanlıkdışı olduğunu savlıyor. Kendilerine teslim edilen "zaten feleğin sillesini yemiş çocuklara" birde "vahşet işçilerinin sille yapıştırmasının tahammül edilemez infiallere yol açtığını" sürekli geniş kitlelerin  gözlerine sokuyor. Ve tüm bunları yaparken belli ki medya kuruluşları epey doğru bir rota izlediklerini düşünüyorlar. Avrupa Birliği müzakerelerine başlamış bir ülkenin bu tür görüntülere artık sahne olmaması için mutlaka kelle alınması gerektiğini düşünüyor olmalılar ki, sorumluların gerekli cezalarla karşılaşması için sürekli kamuoyo oluşturmaya çalışıyorlar. Anlaşılan alınan kelle ne kadar büyük olursa sorunun halledilmesine o kadar büyük desteği olacağını düşünüyorlar ve "kelle avcıları" bakanın kellesini almak istiyorlar. Sanırım bin yıllardır bu topraklarda yaşayanların sürekli benzer olaylarla ve çok daha derin yıkımlarla kirlettiği ruhlarımızın hazır Avrupa Birliği müzakereleri de başlamışken temizlenmesi için bu görüntüler iyi bir fırsat oluşturmuş vaziyette.

Malatya çocuk yuvasında meydana gelen fiziksel şiddet görüntüleri kelimenin tam anlamıyla korkunç. Ve yine kelimenin yetersizliği bağlamında gerçekten insanlıkdışı. Sorumluların cezalandırılması talebi gerçekten doğru ve haklı bir talep. İlgili kişilerin bu sorunların yaşanmasında payları olduğu da gerçek ve herkes sorumluluğu oranında cezalandırılmalı. Ama "şeytanın avukatlığını" yapma bağlamında, bazı şeylerin düşünülmesinin ve medyanın kamuoyu gözüne soktuğu bu görüntülerin detaylandırılmasının da bu süreçte önemi büyük. Bu çerçevede şöyle bir düşünelim:

İlkin, yetimhanelerde yada bakımevleri ve çocuk yuvalarında var olan ve yıllardır gizli kapaklı sürdürülen ama son zamanlarda Malatya çocuk yuvasında görüntülendiği için birden bizi "dehşete sürüklediğini" (!) fark ettiğimiz bu tür görüntüleri bir kenara bırakıp, aileler yanında yaşayan ve kendi öz ana babalarıyla "kutsal aile" atmosferi içinde meydana gelen olayları, her birimiz kendi ailemizden yola çıkarak hafızamıza getirmeye çalışalım. Sözgelişi,kafası kardeşinin kafasına çarptırılarak cezalandırılan yetişkinlerin  aramızdaki oranı üzerine düşünelim.  Ve bizim bu yetişkinlerden biri olup olmadığımız üzerine. Banyo yaparken, "anne su çok sıcak" diye titrek ve korkulu sesle sıcak suyun derimizi yakan "vahşetinden" kurtulmak için her  serzenişimizde, annemizin elindeki çoğu kez bakır olan  banyo tasının ne kadar sıklıkla  kafamıza indirildiğini de düşünelim.. Ve bu yaşantılardan bu ülkenin yetişkinlerinin hangi oranda  geçmiş olabileceğini. Kardeşlerimizle oynarken "yaramazlık yapmamız nedeniyle" kaç kez ablalarımızın yada annelerimizin terliklerine bedenlerimizin herhangi bir uzvunun geldiğini aklımıza getirelim. Kaç kez oynadığımız oyunlardan dolayı arkadaşlarımız arasında azarlanarak ve çekiştirilerek "kutsal ailelerimizin sır vermez duvarları" arkasına taşınıldığımızı ve o kutsal mekan içinde küfürler eşliğinde fiziksel şiddete maruz kaldığımızı hatırlayalım. Sonra, aynı manzaralara "adam olmak için" gittiğimiz okullarda öğretmenlerimizle yaşadığımız durumları ekleyelim. Askerde komutanlarla karşılaştığımız durumları ilave etmeyi unutmadan. Ve eğer kadınsak benzer durumları kocalarımızla yaşayıp yaşamadığımızı düşünelim.

İkinci olarak bu ülkede bu şiddet kültürünün yaşamın diğer alanlarına nasıl yayıldığı üzerine kafa yoralım. Sözgelişi, sokağın acımasız vahşetine terk edilen onbinlerce çocuktan sadece birisiyle, sokaklarda her karşılaştığımızda yaşadığımız duygulara odaklanalım. Ve bu çocukların bizi tehdit ettiğine olan inancımızla onlara yönelik aşağılayıcı ve dışlayıcı tavırlarımızın onlar üzerindeki etkileri üzerine . Sonra yine, Malatya'daki olay nedeniyle her türden protesto hakkını kendimizde bulan birileri olarak, yaptığımız gösteriler öncesinde çocuk yuvasının yerini bilip bilmediğimiz ve bu yuvalardaki çocuklarla tüm ömrümüz boyunca bir kez olsun ilgilenip ilgilenmediğimiz üzerine düşünelim. Ve eğer bir kez bile bu yuvaların kapılarından içeri girememiş ve bir kez bile bu çocukların "beni sev, beni sev" diyen uysal çığlıklarına karşılık verememişsek görüntülerden etkilenmemizin nedenleri üzerinde duralım:  "amaç üzüm yemek değil bağcıyı dövmek" olabilir mi? Acaba içimizde büyütülmüş kini, öfkeyi kusmak için bir bahane bulmuş olmanın tatlı sarhoşluğuna kapılmış olabilir miyiz? Yıllara yayılı bütün örselenmişliklerimizin bizde oluşturduğu tüm şiddet eğilimlerini kusmak için harekete geçmiş olma olasılığımız ne kadardır bu olayın üzerine giderken?

Biraz da tüm bu  şiddet kültürünün bizi politik alanda nasıl kuşattığı üzerine eğilelim. Politik alana çekildiği her durumda, politik nedenlerle bu ülke insanının ne türden işkencelere maruz bırakıldığı üzerine. Zindanlarda insanların işkencelerden kurtulmak için kendi bedenlerini yok etmek zorunda kaldıkları her türden kendine yönelik eylem durumlarına. Yaşlarını büyüterek salt birilerine gözdağı olsun diye genç/çocuk yaşta astığımız o "vahşete bulanmış" şanlı  geçmişimize. Daha yakın zamanlarda çocuk, genç, yaşlı demeden kendimiz gibi olmayanlara yöneltilmiş kinlerimizin "ötekiler" üzerinde yok edici etkilerine. Tüm bunlar bizim ülkemizde olup biterken "benimde başıma gelmesin diye kafamızı kuma gömdüğümüz günlere ve halen orada tutmaya devam ettiğimiz tüm bu olup bitenlere yönelik suskunluklarımızın bu olayların gelişmesindeki payına da yer vererek  bu olaylara eğilelim. 

Üçüncü olarak, çocuk yuvasında bu şiddet eylemine başvuran "vahşet işçilerinin" içinde yaşadığı yukarda özetlenen tüm "kurumların tezgahından" geçtiğini, bu "tezgahların" insanda, "insanlıkdışı varoluş yöntemlerini" nasıl sürekli yeniden ürettiğini gözönüne alalım. Bu "tezgahların" ne adına ve kimlerin çıkarına bu şekle dönüştürüldüğüne odaklanalım.Ve bu "tezgahlarda üretilen", artık kendiside birer "metaya" dönüşmüş olan insanların "insanlıkdışılık" yapmalarının günahına bu "tezgahların" yaptığı katkıyı düşünelim.  Yoksulluk nedeniyle çocuk eğitimi konusunda hiçbir sağlıklı bilgiye ulaşamamış, yine yoksulluk nedeniyle kendi çocuklarına bakma fırsatı bulamadan ve bu eğitimsizlikleri yada belki de "özellikle böyle eğitildikleri" için kendi çocuklarına da aynı şekilde yaklaşan, kendine ve kendi çocuğuna bile yabancılaşmış kadınların bu olaylardaki günahları ile, bu süreci sürekli yeniden üreten toplumsal formasyonu işletenlerin günahlarını adalet terazisine koyalım.

Belki bu yazı bağlamında son olarak, tüm bu toplumsal sürecin sürekli yeniden ürettiği şiddet sarmalında, kendi uyguladığımız fiziksel olan ve olmayan şiddet manzaralarına dışardan biri olarak göz atalım. Bizim payımız ne diye soralım ve ilk taşı "bir günahlıya atmak üzere" yerden alıp almamaya karar verelim. Eğer alırsak kime atacağımıza da.

* Rivayet odur ki, Hz. Isa birgün bir kadının taşlanarak öldürülmesi için bir meydana getirildiğini görür. Kitle taşkın bir ruh halinde ve vecd içinde zina günahını işleyen kadını taşlamak için sabırsızlanmaktadır. Ve Peygamberin bu törende rastlantısal bulunması nedeniyle daha da coşkulanmıştır. Ilk taşı kimin atacağı bu şerefe kimin önce nail olacağı tartışılmaktadır. Ve Hz. Isa “ilk taşı içinizdeki günahsız atsın” der