İsrail Lübnan’la 34 gün süren bir savaşı bitirdi. Aslına bakılırsa bu iki ülke kendi aralarında “vekaleten sürdürdükleri” savaşı bundan 20 gün önce sonlandırdı. Savaşın asilleri ise perde arkasında Lübnan Hizbullah’ını destekleyen İran ve Suriye Şiileri ile İsrail’i destekleyen ABD ve müttefikleriydi.

Vekâleten sürdürülen savaşta kimin galip çıktığı uzun süre tartışıldı. Birçok yazar/stratejist İsrail’in bu savaşta yenildiğini savundu. Gerekçe olarak ta Hizbullah’a bölgede halkın giderek daha fazla destek vermesini ve Hizbullah’ın bölge halkını Siyonistlere karşı koruma konusunda neredeyse tek güç haline gelmesini gösterdi. Derken Birleşmiş Milletler – ki kurulduğundan bu yana baş patronu ABD’dir- devreye girdi ve şimdi bölgeye asker gönderiliyor. Bu askeri güç içinde Türkiye’nin asker bulundurup bulundurmaması da uzun süre tartışıldı.05.08.2006 tarihinde mecliste yapılan kavgalı oylama sonucunda 340 parlamenter “bölgenin büyük devleti Türkiye” fantazmından destek alarak Lübnan’a asker göndermeyi kabul etti, “çevrede var olan her çatışma bölgesine asker gönderilerek büyük devlet olunsaydı Bangladeş büyük devlet olurdu” muhalefetine rağmen.

“İsrail askeri olmak istemeyen” solcu gençler “halkın ezici çoğunluğunun Müslüman olduğu” bir ülkede sokak ortalarında bu ezici çoğunluğun gücü altında, 30 Ağustos zafer bayramında İstanbul’da ezildi. Linç girişimlerine maruz kalan 5 üniversite öğrencisine yönelik linç girişimi, mafya kılıklı polis şefinin linçe yönelen halkın tepkisini öven sözler söylemesiyle Türkiye’de günü birlik bir tartışma daha yaşandı. Polis şefi, “ben linçe yönelen halka değil halkın yaptığı davranışa doğru dedim” diyerek özrü kabahatinden büyük bir kabahat daha işledi. Yani “linç eden halkın övülecek bir yanı yok ben asıl linç davranışına şapka çıkardım” diyerek, küçücük bir olayda “ayranı kabaran” ve düdüğün peşine koşan güruhun “ayranı kabardıktan sonraki” başkalarını öldürme/lime lime doğrama davranışını övdüğünü açıkladı.

Şimdi Türkiye’de günü birlik tartışılan bir başka konu, ülke başbakanının halka açık bir toplantıda askerlerin “terör yüzünden şehit” olmasını istemeyen bir kişiye toplantıda verdiği yanıt: “''Canım kardeşim. Bakınız askerlik her halde yan gelip yatma yeri değildir” sözü. Emrindeki polis şefi gibi o da, bir gün sonra gelen tepkiler üzerine duruma açıklık getiriyor:  "Ben üzerinde pek tartışma açılacak bir konuşma yaptığımı zannetmiyorum, Konuşmam, özellikle şehitlerimizi istismar konusu yapmak isteyenlere yönelik bir cevaptır. Bizim burada kullandığımız ifade askerlik bir turistik mekan değil. Her şeyden önce her türlü risk askerlikle iç içedir" [1] . Bir ülke başbakanı, çocuklarımız ölmesin diyenlere, “valla herkes risk altında, ben de siyaset yaparken riskler alıyorum, askerlik yapanda risk alacak ve gerekirse ölecek”  mealinde sözler söylüyor. Sanki kendisi “zorunlu siyaset yapma” görevini ifa ediyor, 20 yaşına gelmiş her Türk gencinin “zorunlu askerlik görevi” gibi…Başbakan, “başbakan olamamanın” riskiyle kirli bir savaşta “can verme riskini” aynı kefede değerlendiriyor. Ve çocuklarının ölmesini istemeyen ana babaların feryatlarına “bazıları  şahadet makamını kendilerine laik görmüyor, şehitliği istismar ediyorlar” diyerek dudak büküyor.  

Başbakanın şehitlerimizi istimrar ediyorlar dediği olaysa birkaç gün önce, PKK güçlerinin saldırılarında öldürülen bir asteğmenin annesinin, yıllarıdır iç çatışmalarda süregelen ve sayısı 5000’i aşan asker/güvenlik gücü ölümlerine yönelik diğer anne babaların verdiği tepkiden farklı bir tepki vermesi ve “benim oğlum şehit değil… bu ülkede bu kadar iyi yetişmiş insanların öldürülmesine daha fazla seyirci kalınmamalı ve başka anaların yüreği yanmamalı” demesi. Bu tepki karşısında, “Görüyor musunuz oğlu askerde subay olarak şehit olan anne vatansever değil” deme modunda başbakan. Yani anne şunu demeliydi başbakana göre, “bir oğlum daha var onu da göndereceğim, bu vatan için bütün çocuklarımı feda etmeye hazırım”. Böyle demeliydi ki vatanperver olabilsin. Ve ölüsever bir ülkede bu negrofil güruhun dışına düşmeyerek hayırlı evlat yetiştirmiş olmanın maneviyatıyla devlet büyükleri katında taltife layık görülsün. Bu koroya katılmayınca, oğlu ülke için şehit bile olsa bunun bir kıymet-i har biyesi olmuyor… Aslolan koroya katılmak ve ezber bozmaya yönelmemek.

Oğlu çatışmada öldürülen annenin “şehitlik makamını” reddetmesi belli ki başbakanı sinirlendirmiş. “Cennet’i reddeden” bu pervasızlık(!) karşısında başbakan iki yönlü bunalım geçiriyor. Bunalım ilk nedeni, bu açıklamanın kendi inanç sistemine ters olması. Başbakan, yıllardır çok önemsediği ama her ne hikmetse oğlunu askere göndererek ulaşması için kılını kıpırdatmadığı “Cennet makamını”, bir annenin boyun bükerek kabul etmemesi, hatta bu “Cennet makamını” elinin tersiyle itmesi karşısında şaşkın. Çocuğuna bu dünyada Cennet yaratsın diye büyük emek veren annenin duygularını anlamaktan uzak ve annenin sözlerini istimrar olarak yorumlama eğiliminde.

Cennete bu kadar inananlar olarak kendi çocuklarını ya da bırakın çocuklarını (öfkeli olmadıkları) akrabalarının çocukları da dahil bütün sülalelerini “Cennetmekan” edebilecek savaş alanlarından uzak tutanlar, “benim çocuğum şehit değil, kurban” diyen anneye öfke duyuyorlar. Büyük olasılıkla, şahadete inanıyor gözüken bu kitlelerin ikiyüzlülüğünü açığa vurması nedeniyle bir öfke yayılıyor annenin bu çığlıklarına karşı başbakan ve taifesinin boyunları şişmiş damarlarında. Çünkü, yıllardır “şehitlik makamı ve Cennet düşleri” kavramları altında bu ülkenin yoksul gençlerinin ölümleri, sadece daha fazla kan dökülmesini talep eden “hezeyan yüklü” gösterilere dönüştürüldü cenaze törenlerinde. Yıllardır birçok anne-baba bu kavramlara yaslanan bu ülkenin ağa-babalarının propagandalarına inanarak kendi evlatlarının ölümlerine göz yumdular, çocuklarının cenazelerinde kan damlayan yüreklerindeki büyük sancıları bu türden propagandif söylemlerle bastırdılar, acıyı “şehit anası, babası, karısı, çocuğu” olmanın gururuyla kapatmaya yöneldiler. O yüzden başbakan ölümlere yönelik tepkiler karşısında hemen gene bu kültürel kodlara sarılıyor “bizim kültürümüzde bu şahadet geleneği var…  askere giden gençlere ‘git oğlum git, ya gazi ol ya şehit’ deriz” diye de sesine yalancı yarı lirik, yarı inançlı, yarım yamalak ta acı/yas karışımı tonlama katarak lanetli ölümün kutsiyetini dile getirmeye çalışıyor. Ardından annenin tavrına karşı görüşlerini ise, ses tonuna bu kez biraz acıma, çokça tepeden bakma, küçümseme tonlamaları katarak ve sanki biraz da bunu “meczupluğu da hoş görmek büyüklüğün şanındanmış” gibi pozlara bürünerek, “ha…”diyor, biraz duruyor ve ekliyor “bazıları kendilerini bu makama laik görmeyebilir, onlara söyleyecek bir sözümüz yok” şeklinde dile geitiryor.

Başbakan’ın yaslı ana karşısındaki tavrı ve askerliğe ilişkin sözleri, söylediğim gibi “ölüm ve şahadet” konusundaki kendi inançları ile çocuklarını bu inançlara uygun olmayacak şekilde “şahadet makamından” uzak tutmalarının ikiyüzlülüğünün açığa çıkması ile ilgili.  “Benim oğlum şehit değil” diyen anaya, “kendinizi o makama layık görmüyorsanız vah size” mealinde sözler sarf eden başbakan, aslında bu kavramların işlevsizleştiği durumda yada halk sözüyle “maymunun gözünün açıldığı durumda” egemenlerin işlerinin sarpa saracağını, “muzlarının tehlikede olacağını” biliyor. O yüzden bunaltılı bir ruh durumuna giriyor ve ileri geri konuşuyor.

İkinci olarak gerçekten bu ülkede askerlik hiç çatışma durumu ve ölüm riski olmasa bile, 20 yaşına gelen her Türk gencinin yaptığı zorunlu ve kutsal görev olması ve “Peygamber ocağı” olarak nitelendirilmesi yüzünden kimsenin dokunamadığı, üzerinde konuşamadığı bir kurum. Bu kurum 20 yaşında alıp bir buçuk yıl sonra tekrar sivile gönderdiği gençleri, hiçbir ölüm olayı gerçekleşmese bile, askerlik süresince mutlak bir itaate zorluyor. O gençlere üst kurumlara nasıl karşı gelinemeyeceğini öğretiyor. Tam bir disiplin içinde gözünü kırpmadan emre itaatin ve ölümü göze almanın erdemlerini sunuyor. Bu yönüyle bireyi siliyor. İnsanı kitlenin bir parçasına, emir komuta zinciri içinde makinenin bir dişlisine dönüştürüyor. Bir dişli dışında hiçbir işlevi olmadığına ergenliğinin bile henüz bitmediği bir zamanda karar vermeye zorlanılan bir genç, sonraki bütün ömründe kurumsal ilişkilerini bu itaat mantığı içinde sürdürüyor.

Öldürülen genç subayın anası “oğlum şehit değil” derken sadece şahadet makamının kutsiyetine değil, “Peygamber ocağının” kutsiyetine de dil uzatıyor. Onu da tartışılır hale getiriyor. O yüzden de, aslında tüm otoriter kurumların ve kör inançların körlüğün, “kör gözüm parmağına” misali korkusuzca oğlunun yitiminin acısıyla körleşen gözünü uzatıyor. Dolayısı ile egemen ilişki ve inançları birlikte sorgulayan bu hal, başbakanın ve temsil ettiği bütün otoriter zihin kalıplarının duvarına küçük de olsa bir darbe indiriyor.

Başbakanı ve taifesini korkutan bu küçük darbenin kendisinden ziyade, benzer darbelerin olma olasılığı. Onlar çatlağın genişlemesinden ve içeri sızan suyun zaten kokmak üzere olan malzemeyi çürütmesinden korkuyorlar. Onlar kendilerini besleyen çürük malzemelerin kokusu her dışarı sızdığında, kendi sonlarının yaklaştığını bildiklerinden dolayı,  çürümenin kokusu hissedilmesin diye genç bedenlerinden yayılan ceset kokularının daha fazla çıkması gerektiğini biliyorlar. Bu nedenle sürekli daha fazla kaos, daha fazla bunalım, daha fazla hamasete ihtiyaç duyuyorlar. Ve bu yüzden, 1950 den beri nerede bir savaş çıksa orada “kahraman Türk askeri şerefle görev ifa etsin” diye çırpınıp, her ölen gençleri bedeninden yayılan ölüm kokusunu kendi çürümüşlüklerinin kokusunu gizlesin diye kutsuyor, toplumu negrofil (ölüsever) bir töreler tapınağına “hu çekerek” hapsetmek istiyorlar.