Bu sayfada herkes bildiklerini yazıyor. Ben de bildiklerimi mümkün olduğu kadar, sade bir biçimde yazmaya devam edeceğim.

Kimi Aleviler, en iyi müslüman olduklarını iddia ederken, cumhuriyetin kurucu asli unsuru olduklarını savunuyorlar. Diğer bir kesim de, Aleviliğin islamla alakasının olmadığını, kendi başına bir inanç ve bir yaşam biçimi olduğunu savunuyorlar. Bu da Alevilerin durumunu epeyce karmaşık hale getiriyor. Aslında sorun görüldüğü gibi hiç te karmaşık değil. Ben en iyi müslümanım diyen Alevilerin hiç bir sorunu yoktur. Onların sadece kendi kendileriyle sorunları var. Bunların islami yaşam biçimini benimseyipveya benimsememe konusunda teredütleri var. Bunlar, bu teredütlerini gidrdikten sonra hiç bir sorunları kalmaz. Ama kendilerini islam dışı, aleviliği de ayrı bir inanç olarak görenlerin tarih boyunca çok önemli sorunları olmuştur, bu sorunlar bu gün de devam ediyor.

Türkiye, nüfusunun çoğunluğunu müslümanların oluşturduğu bir ülke. Laik ve demokratik olduğunu iddia eden Türkiye de, müslümanların hiç bir sorunları yoktur. Çünkü devlet, müslümanların inançsal bütün ihtiyaçlarını en iyi şekilde yerine getiriyor. Cami yapma, din adamı yetiştirm, bunları devlet memuru olarak kabul etme ve din eğitimi gibi, bütün ihtiyaçlaryasal garanti altına alınmış ve giderleri devlet bütçesi tarafından karşılanmaktadır. Ama ben Aleviyim diyen kesim, sözde laik ve demokratik devletin dışına itilmişlerdir. Devlet sürekli olarak Alevileri, sosyal ve ekonomik yaşamın dışına atmış ve böylece boyun eğmeye zorlamıştır. Cumhuriyetin kuruluş sürecinde, en ön saflarda yerlerini almışlar ancak kururluş aşamasında olmamışlardır, tıpkı Kürtler gibi. Bazı Alevilerin iddia ettiği gibi, unsur falan değiller. Olsa olsa yok sayılan unsurdurlar. Cumhuriyetin kuruluşundan hemen sonra, Alevilere ait olan tekke ve zaviyeler kapatılmıştır. Buna karşılık Cami, Sinagog ve Kiliseler açık tutlmuş. Kapatılan Tekkeler arasında Hacı Bektaş Tekkesi de vardır. Alevi oylarına göz diken Menderes, 1957 seçimlerinden kısa bir süre önce bu tekkeyi açmış, 1964'te de Inönü hükümeti tarafında müzeye dönüştürülmüştür. Eski işleyişi ile ilgili yasak devam ediyor.

Osmanlı döneminde olduğu gibi, sözde laik ve demokratik cumhuriyet döneminde de Aleviler, devetin şiddetini iliklerine kadar yaşadılar. Şiddet, kitleleri korkutmak, sindirmek ve bağlı kılmak için uygulanan bir yöntemdir. Müslüman T.C. de şiddetin geleneğini islami geleneğinden alıyor, Osmanlının yaptığı gibi. Islam'da "kıssas" diye  bir gelenek vardır. Kıssasın kısasını da, haksızlığa uğradığı iddia eden belirler. Bir gün Ureyne kabilesinden bir grup, Hz. Muhammed'in yanına gelerek müslümanlığı kabul ettiklerini söylerler. Bunların hepsi hastadır. Bunlara bir süre deve sütü ve sidiği içirilerek, tedavi edilirler. Iyileştikten sonra, Hz. Muhamed'in çobanı ile birlikte develerini otlatırlar. Bir gün çobanı öldürüp deve sürüsünü alır kaçarlar. Kısa bir süre sonra bunlar yakalanıp deve sürüsü ile birlikte Hz. Muhammed'e teslim edilirler. Hz. Muhammed'in emriyle bunlar, Harre denilen bir yere götürülür, orada kolları ve bacakları çapraz olarak kesilir ve gözleri oyulur şekilde bırakılırlar. Adamlar burada inleye inleye can verirler. Daha sonra çok fakir olan Muhammed, veda hacı sırasında bu develerden yüz tanesini ve çoğunu da kendisi kurban olarak keser, geri kalanlarını da eniştesi Ali'ye kestirir,

Ayrıca Kuran'da ganimet ile ilgili bir düzine ayet var. Talancı Osmanlılar da, Şeyhülislam vasıtasıyla zulüm ve talanlarına devam ettiler. Osmanlı, Viyana yenilgisinden sonra, yavaş yavaş ilerledikleri Avrupa'dan hızla geri çekildi. Devşirilmiş Hırıstiyan Oğlanlar, yılarca Avrupa'daki Hırıstiyanlara kann kusturdular. Balkanlardan kaçıp Anadoluya sıkıştıklarında, Kızılbaşlarla karşılaştılar. Hırıstiyanlara yenilip geri çekilen devşirme oğlanlar, 17. yy. dan itibaren bütün kinlerini buradaki Kızılbaşların üzerine kustular.

Şeyh Celali'ye karşı başlayan imha hareketi 300 yıl boyunca devam etti. Kazıkçı Voyvoda ve Boşnak kökenli kuyucu Murat Paşa bu katliaamların elebaşılarındandır. Devşirme oğlanlara, devşirme Şeyhülislamlar da fetvalarıyla katkıda bulunuyorlardı. Bunlara göre "Kızılbaşın katli vacip, malı da heleldir." Osmanlılar Hamidiye Alaylarıvasıtasıyla Kızılbaşlara son darbeyi vurmaya hazırlanırlarken, Ruslar Erzincan'a kadar sokuldular. Bu sefer de Osmanlı Sultanı, Çelebi Efendi'ye müracaat ederek, Ruslara karşı destek ister.

1919'da Samsun'a çıkan Mustafa Kemal, Havza, Sıvas ve Amasya'da Alevi ileri gelenleriyle görüşerek, cumhuriyeti kurmak için destek istedi. Hacı Bektaş'da Çelebi Efendiyi de ziyaret ederek, Alevilerden tam destek aldı. Cumhuriyetin kuruluş sürecinde Aleviler, Mustafa Kemal'e maddi ve manevi hertürlü desteği verdiler. Cumhuriyetin kuruluş sürecinde, hareketin temel unsurudurlar. Ne yazik ki kuruluş aşamasında Aleviler dışlanmıştır. 1921 Anayasası'nda Aleviler de görmezlikten gelindi. Hemen arkasından Alevilere ait tekke ve zaviyeler kapatıldı. Hacı Bektaş Tekkesi de kapatılanlar arasındadır. Çelebi Efendi ise gözetim altında... Mustafa kemal işi bittikten sonra, Havza, Sıvas ve Amasya görüşmelerini unutmuştur. Çelebi Efendi'yi potansiyel tehlike olarak görmeye başlamıştır. Laiklik şemsiyesi altında, islam devletin resmi dini olmaya devam etmiştir. Cumhuriyet döneminde de Alevilik yasak inanç olmaya devam etmiştir. Resmi dairelerde ve şehirlerde Aleviyim diyebilmek  için mangal kadar yürek gerekiyordu. Jandarma krakollarına çok uzakta olan Alevi köyler, Cem yaparlarken korkudan kapılara nöbetçi bırakıyorlardı. Alevileri aşağılayan fikralar ve uydurma sözler edebiyatı hızla gelişti.

1960'lardan sonra, nüfusun çoğalması ve tarımın da makinalşmasıyla birlikte, Aleviler yavaş yavaş re göçmeye başladılar. Şehirlerde Alevi gettoları oluştu. Devlet fabrikaları ve resmi daireler, Alevilere kapalı olduğu için, amelelik, seyar satıcılık ve hamallık yaparak, geçinmeye çalısıyorlardı. Alevi gettolarında esnaflık yapanlar, zamanla çarşi denilen şehirlerin merkezlerinde de dükkan açtılar. Rütin baskılara rağmen Aleviler tüçarlaşıyor, okullaşıyor ve aydınlanıyorlardı. Bu da devleti çok rahatsız ediyordu. Bunun üzerine devlet Alevilere son darbeyi vurmak için, uzun vadeli projeler hazırlamaya başladı. Resmi kurumların sivil uzantısı olan ülkücü ve akıncı kurumlar oluşturuldu. Devletin beslemeleri olan bu ülkücü ve akıncılar, Alevi çocuklarını okulara bırakmıyor, dövüyor ve hatta çoğu faili meçhul cinayetlere kurban gidiyordu. Böylece, devlet Alevilerin okullaşmasını ve aydınlanmasını engeliyordu. Akıncıların ve ülkücülerin bir başka görevi Alevilerin tüçarlaşmasını ve sermaye birikimini engellemekti. Bunun için, ganimet adı altında çarşıdaki Alevi esnaftan haraç topluyorlardı. Vermeyenleri tehdit ediyor, dövüyor ve hatta öldürüyorlardı. Herşeye rağmen Alevilerin gelişimi engellenemiyordu.

Bunun üzerine kitlesel saldırılar başladı. Ocak 1978'de provakasyon sonucu olaylar başladı. Devletin beslemelri akıncılar ve ülkücüler, Alevilerin bir camiye saldırdıklarını gerekçe göstererek, Alevilere saldırdılar. Herzaman Alevilerin camilere saldırdıkları gerekçe gösterilerek, Alevilere saldırdıysalar da, hiç bir zaman Alevilerin camilere saldırdığı ispatlanmamıştır. Maraş dırisında yüzlerce Alevi yaşamını yitirirken, binlerce ev ve işyeri talan edildi. Alevilerin oylarıyla iktidar olan CHP, Maraş'a sadece Ankara'dan seyrediyordu. Üç ay sonra, Nisan ayında yer Malatya. Bu sefer  de Hamido'nun öldürülmesi gerekçe gösterilerek, Ülkücü ve akıncılar Alevılere saldırdılar. Sonuç, onlarca ölü ve binlerce işyeri talan edildi. Daha sonra Hamido'yu öldüren bombanın bir MIT ajanı tarafından gönderildiği ortaya çıktı. Bunu Sıvas, Erzincan, Tokat ve Çorum olayları izledi. Böylece buralardaki Alevi getoları, sözde laik ve demokratik cumhuriyetin saldırıları sonucu kismen de olsa dağıldı. Aleviler çok ağır bir ekonomik darbe yediler, bir daha da bellerini doğrultamadılar.

Bu süreçte Aleviler savunma refleksleriyle kendilerini solun yanında buldular. 12 Eylül cuntası solu gerekçe göstererek, Alevilere de saldırdı. Her zaman olduğu gibi, bu sefer de yine zülum ve işkence arşa dayandı. Her ne kadar cunta suçluyu tespit etmek için işkenceyi araç olaral kullandığını söylediyse de, asıl amacı toplumu korkutmak, sindirmek ve kendisine bağlı kılmaktı.  Müslüman işkenceciler için işkence nasıl olsa sorun değildi. Çünkü dayak cennetten çıkmıştı.

12 Eylül sol ile birlikte Alevilerinde üzerinden dozer gibi geçti. Sorun bu kadarla da kalmadi. 1 Mayıs, Gazi mahallesi ve Sıvas olayları da Alevilere yapılan son saldırılar olmayacak.

Sözde laik ve demokratik cumhuriyetin devleti yöneten üç bakanlığında bir tek alevi yoktur. Savunma Bakanlığı'nda bir tek Alevi General yoktur. Içişleri Bakanlığı'nda Vali ve emniyet Müdürü yoktur. Dışişleri Bakanlığı'nda Büyükelçi  ve Konsolos Alevi yoktur. Cumhuriyetin kurucu unsuru olduğunu, en iyi müslüman ve laikliğin de bekçisi olduğunu iddia eden Aleviler ne düşünür bilemem ama Alevilerin cumhuriyet içerisindeki yeri bu.

Herşeye rağmen, Alevilerin önünde çok iyi iki fırsat var. Aleviler bu fırsatları çok iyi değerlendirmelidirler.

Birincisi Birleşmiş Milletlerin belgeleri, bu belgelere göre Aleviler inançsal azınlıktır. Türkiye'de inançsal çoğunluğun sahip olduğu bütün haklara, Aleviler de sahip olmalıdır. Devlet müslüman çoğunluk için yaptığı herşeyi, Aleviler için de yapmak mecburiyetindedir. Din adamlarının maaşı, dini mabetlerin inşası, dernek ve vakıflar kurmak Alevilerin de hakkıdır. Bu hakları devlet yasal güvence altına almak mecburiyetindedir. Anlaşmazlık durumunda BM'nin hakemliğıne başvurma hakları vardır.

Ikincisi ise, Avrupa Birleşik Devletleri; Türkiye'nin AB sürecini herkesten çok Aleviler savunmalıdırlar. Bu sürece katkışı olanlara katkı sunmalıdırlar. AB sürecine karşı olanlara ve ama'cılara sırt çevirmeledirler.

Avrupa Anayasası çerçevesinde, Avrupa vatandaşı olmak, Alevilerin temel hedefi olmalıdır. Alevilerin Avrupa'ya çok rahat uyum sağlayacaklarına inanıyorum. AB Anayasası ´bütün vatandaşlarına tanıdığı inanç özgürlüğü, Aleviler için de geçerlidir.

Şubat 2006